Loslaten

Wij hebben onze peuter een enorm groot plezier gedaan door een prachtige “nieuwe” fiets te scoren. Een echte grote fiets! Met grote wielen en een lekker soepel lopende ketting waardoor zij al snel met hoge snelheid weg fietst. Die paar vierkante meter achtertuin van ons is dan ook al direct te klein, de wereld lonkt en lacht en ligt aan haar voeten. Naar buiten, daar achter de schutting, daar wil ze heen. De ‘peeltuin’ ligt slechts één blok huizen bij ons vandaan, poortje door, straatje over en het grote geluk is daar.

Gelukkig is er altijd wel een grote broer of zus in de buurt die daar ook heen gaat en anders zijn die ook niet te beroerd om de poortdeur in hun onoplettendheid open te laten staan waardoor zij zelfstandig de wijde wereld in kan trekken.

Vorige week ‘mocht’ ik weer even ervaren hoe het ook al weer voelde… Het zweet op mijn bovenlip en mijn wild kloppende hart had zich spontaan verplaatst naar mijn keel: ze was kwijt, foetsie, verdwenen. Niet in huis, niet in de tuin, niet bij de buren, en... nog erger, niet in de ‘peeltuin’. Nadat ik wat driftig heen en weer gelopen had tussen de voordeur via de poort naar de achtertuin (ja, ik vergeet altijd zinnig na te denken op zulke momenten) haastte ik me toch maar weer richting speeltuin.

En zo waar, ik zag haar ineens voorbij schuiven met in haar kielzog een ‘vreemde’ mevrouw. Opluchting en boosheid vochten om voorrang en alsof ik mijn hond riep blafte ik haar naam. “Oh, oh, stamelde de vrouw geschrokken, hoort ze bij U? Ja, ja ik dacht al….”

Ik ben altijd vreselijk blij met mensen die Nadenken! Die gewoon bedenken dat een 3 jarige niet alleen een drukke straat over hoort te steken. Ze vertelt het verhaal in het kort: ze had in de speeltuin met haar kleinkind gespeeld. Oma stapt op met kleinkind en toen is ze hen gewoon achterna gelopen. Drukke weg overgestoken… daar ging ze, hup achter haar pas verworven vriendje aan, de wijde wereld in.
Oma bedacht zich geen moment en bracht haar weer veilig naar de speeltuin terug. Eind goed al goed.

Maar voor mij slechts het begin… het begin van grenzen trekken, tot hoever mag ze gaan, wel of niet alleen naar de speeltuin? Loslaten, vertrouwen, uitleggen dat je nooit maar dan ook nooit zomaar met ‘vreemde’ mensen mag mee gaan, maar wat is een 'vreemd' mens?

Dat je nooit de drukke weg oversteekt zonder mama (maar maham, er kwam toch helemaal geen autoooooo) Duizenden keren achter dat peuterfietsje aan richting de ‘peeltuin’ , eindeloos schommels duwen en op wipwapjes zitten, net zolang totdat ik denk dat ze de vrijheid zelfstandig aankan. Dat ik haar eindelijk een beetje los kan laten…..

Na al die tijd zou ik het toch al wel geleerd moeten hebben? Binnenkort gaat onze oudste op excursie naar het buitenland, ’t is slechts 1 “blok” hiervandaan, maar 1 drukke weg over en dan zit je al in België. Weer een grens overschreden… Zucht… is er ook ergens een cursus: help ik moet mijn kind leren loslaten?