Mensenkennis

Met dank aan de AH manager-klanten-bind-acties hebben wij  nu aan huis 24/7 een winkeltje geopend. Mijn kinderen hebben al aardig wat mini’s verzameld. Commerciële actie zou je denken. Maar niets is minder waar. Het is super educatief  en stimuleert de creativiteit.

Het begint er mee dat mijn kids ineens graag mee willen als ik boodschappen ga doen. Ze gaan dan, terwijl ik in de winkel ben, bij de ingang leuren en zeuren bij andere klanten. Ken je dat? Ben je net klaar met de martelgang van boodschappen IN je kar laden, UIT je kar op de lopende band en na de lopende band weer terug IN je kar om ze weer UIT je kar IN je fiets of auto te gaan stoppen. Dáár zou de manager klanten-bind-acties eens een goeie actie op moeten verzinnen! Vervolgens kom je bij de uitgang langs een stel kinderen die in koor je toe roepen: heeft u nog……. en dan de naam van de actie. 

Welnu, dat zijn dus onder andere mijn kinderen en ik moet zeggen: het werkt echt erg goed, dus leren mijn kinderen hier al snel:  bedelen wordt beloond. Voordat je nu roept dat dit pedagogisch onverantwoord is: de kinderen doen ook heel veel mensenkennis op bij dit soort acties, dus ik doe ze er in feite een groot plezier mee.

Ik heb eens een keer een tijdje de boel staan observeren en het is heel leerzaam om te zien hoe mensen reageren. Een heel aantal mensen zegt helemaal niets. Negeert de kinderen totaal, alsof er geen vraag gesteld is. Als een hinderlijke vlieg. Wat eigenlijk best bijzonder is. Wij leren onze kinderen toch om antwoord te geven wanneer  je een vraag gesteld wordt. Maar gelukkig, een groot aantal mensen zegt  vriendelijk verontschuldigend: nee. Soms met een reden, soms niet. In ieder geval wordt er gereageerd.

En dan het deel van de mensen dat  de actieproducten graag weg geeft aan de kinderen. Sommigen hiervan doet dit door zo eerlijk mogelijk te verdelen, wat bijna nooit lukt. 

Er was laatst een klant die een heuse hardloop wedstrijd organiseerde om de voetbalplaatjes zo eerlijk mogelijk te verdelen! Dat was vast een leraar basisonderwijs. Mijn kind vond dit in ieder geval erg leuk, misschien mede doordat hij 2^e werd en dus een aanzienlijk deel van de plaatjes kreeg.

Maar verreweg de meeste mensen zijn helemaal niet zo origineel weten mijn kinderen inmiddels. De meeste mensen zijn min of meer voorspelbaar. 
Ze voelen feilloos aan hoe volwassenen kiezen en passen hun strategie hierop aan. Hoezo leerzaam?! Normen en waarden worden en passant aangeleerd aan de deur van de super!

Schreeuwen en roepen wordt eigenlijk nooit beloond. Netjes vragen aanzienlijk vaker. Niets vragen trouwens ook hebben ze gemerkt. Het fijnste is om de enige bedelaar te zijn. Mensen vinden het makkelijk en overzichtelijk wanneer er maar 1 kind tevreden te stellen is. Maar goed, op zaterdagmorgen valt dat niet mee. Maar dan, welke plek heb je in de rij, dat maakt namelijk ook nog verschil. Ondanks of misschien wel dankzij sommige spreekwoorden werkt achteraan de rij gaan staan beter dan vooraan. Wellicht worden mensen onbewust beïnvloed door ‘haantje-de-voorste-zijn’  en ‘aan-de-achterste-tiet-liggen’ en passen zo hun keuzes hierop aan….

Bij de voetbalplaatjes werkt het  in je voordeel als je een meisje bent. Dus het hangt ook van de actie af wat je strategie moet zijn. In elk geval werkt een klein-meisje-zijn bijna altijd in je voordeel! Als je dan zelf al een grote jongen bent wordt dat lastig. Maar wie niet sterk is moet slim zijn wordt hier geleerd. Hierdoor is de belangrijkste troef  toch wel  je kleine zusje meenemen. Mam, ach toe, pleeeaaaassse, ik let echt heel goed op d’r. 

De meeste mensen vinden namelijk de bedelende kinderen best irritant en vinden dan de kleinste in elk geval nog het meest vertederend. In dit specifieke actie-geval gaat het volgens mijn kinderen opvallend vaak gepaard met de opmerking: "wat mini’s voor de mini……"

Tot zover de wijze waarop de mini’s ons huis binnenkomen. Maar eenmaal thuis wordt er vrolijk mee gespeeld. De rollen worden verdeeld, de snelste mag kassière zijn,  de slimste is winkelmanager. Er wordt gerekend, onderhandeld, opgeruimd en gesorteerd. Vakken vullen, muntjes tellen, prijzen verzinnen alles is leuk. De enige die er af en toe zat van wordt ben ik zelf: Maaaammmm, wil jij de klant zijn?!

Loslaten

Wij hebben onze peuter een enorm groot plezier gedaan door een prachtige “nieuwe” fiets te scoren. Een echte grote fiets! Met grote wielen en een lekker soepel lopende ketting waardoor zij al snel met hoge snelheid weg fietst. Die paar vierkante meter achtertuin van ons is dan ook al direct te klein, de wereld lonkt en lacht en ligt aan haar voeten. Naar buiten, daar achter de schutting, daar wil ze heen. De ‘peeltuin’ ligt slechts één blok huizen bij ons vandaan, poortje door, straatje over en het grote geluk is daar.

Gelukkig is er altijd wel een grote broer of zus in de buurt die daar ook heen gaat en anders zijn die ook niet te beroerd om de poortdeur in hun onoplettendheid open te laten staan waardoor zij zelfstandig de wijde wereld in kan trekken.

Vorige week ‘mocht’ ik weer even ervaren hoe het ook al weer voelde… Het zweet op mijn bovenlip en mijn wild kloppende hart had zich spontaan verplaatst naar mijn keel: ze was kwijt, foetsie, verdwenen. Niet in huis, niet in de tuin, niet bij de buren, en... nog erger, niet in de ‘peeltuin’. Nadat ik wat driftig heen en weer gelopen had tussen de voordeur via de poort naar de achtertuin (ja, ik vergeet altijd zinnig na te denken op zulke momenten) haastte ik me toch maar weer richting speeltuin.

En zo waar, ik zag haar ineens voorbij schuiven met in haar kielzog een ‘vreemde’ mevrouw. Opluchting en boosheid vochten om voorrang en alsof ik mijn hond riep blafte ik haar naam. “Oh, oh, stamelde de vrouw geschrokken, hoort ze bij U? Ja, ja ik dacht al….”

Ik ben altijd vreselijk blij met mensen die Nadenken! Die gewoon bedenken dat een 3 jarige niet alleen een drukke straat over hoort te steken. Ze vertelt het verhaal in het kort: ze had in de speeltuin met haar kleinkind gespeeld. Oma stapt op met kleinkind en toen is ze hen gewoon achterna gelopen. Drukke weg overgestoken… daar ging ze, hup achter haar pas verworven vriendje aan, de wijde wereld in.
Oma bedacht zich geen moment en bracht haar weer veilig naar de speeltuin terug. Eind goed al goed.

Maar voor mij slechts het begin… het begin van grenzen trekken, tot hoever mag ze gaan, wel of niet alleen naar de speeltuin? Loslaten, vertrouwen, uitleggen dat je nooit maar dan ook nooit zomaar met ‘vreemde’ mensen mag mee gaan, maar wat is een 'vreemd' mens?

Dat je nooit de drukke weg oversteekt zonder mama (maar maham, er kwam toch helemaal geen autoooooo) Duizenden keren achter dat peuterfietsje aan richting de ‘peeltuin’ , eindeloos schommels duwen en op wipwapjes zitten, net zolang totdat ik denk dat ze de vrijheid zelfstandig aankan. Dat ik haar eindelijk een beetje los kan laten…..

Na al die tijd zou ik het toch al wel geleerd moeten hebben? Binnenkort gaat onze oudste op excursie naar het buitenland, ’t is slechts 1 “blok” hiervandaan, maar 1 drukke weg over en dan zit je al in België. Weer een grens overschreden… Zucht… is er ook ergens een cursus: help ik moet mijn kind leren loslaten?

Wijze levenslessen

Ik hoorde vandaag een stukje op de radio dat over opvoeden ging. Altijd een momentje waarop ik de radio even iets harder zet. Maar tijdens dat gesprek werden er 2 schokkende mededelingen gedaan.
Ten eerste. Tijdens de opvoeding van een kind verbruik je 10 miljoen calorieën.... !

Ik wàs natuurlijk al erg blij met mijn 4 schatjes, maar nu constateerde ik opgelucht dat ik dankzij hen ook nog eens niet op dieet hoef!

En wat was het tweede punt? Tsja.... hoe worden dan al die calorietjes verbruikt?
Nou van al die calorieën verbruik je er bijna 9 miljoen aan goede en heel nuttige tips voor je kind. Zoals Doe Maar dat in de jaren 80 ooit verwoordde in het liedje Pa:
Knoop je jas dicht, doe een das om, was eerst je handen - Kam je haren, recht je schouders, denk aan je tanden - Blijf niet hangen, recht naar huis toe, spreek met twee woorden - Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u {u u u...}

Toch prettig dat al die waarschuwingen in elk geval nog effect hebben. Weliswaar niet op je kind maar dan toch op je calorie-verbruik.

"Dan blijft nog slechts 1 miljoen calorieën over om te besteden aan"...... en ik dacht nou, nou komt het, dit zal wel niet zo heel belangrijk zijn.... Als we 9x zoveel energie steken in tips die het ene oor in en het andere oor weer uit gaan. Als je zelf ook opvoeder bent raad ik je aan even goed recht op je stoel te gaan zitten (voordat je onder de tafel zakt)

Dit laatste restje van onze energie gebruiken we voor…. "wijze levenslessen"…..
Wij ouders besteden tijdens de opvoeding van ons kind slechts 1/10 deel van al onze energie aan het uitleggen waar het volgens ons in het leven nou eigenlijk écht om draait.... Oef. Die kwam hard aan.

Toch maar goed dat ik die chocolade eitjes niet in de supermarkt heb laten liggen vanmorgen... kan ik met een goed gevoel snaaien... tsja, ik moet toch echt nog even wat extra calorieën tot me nemen zeg! Het is tenslotte alweer bijna Pasen en ik moet aan mijn schatjes meegeven dat dit het Feest is van onze opgestane Heer. En dat dit is waar het eigenlijk echt om draait in het leven. Ik wist wel dat die eitjes ergens goed voor waren….