Wij wonen in een hele gemiddelde woonwijk waar alles er heel gemiddeld aan toe gaat. Wat wij met onze buurtgenoten gemeen hebben is veel. We hebben bijna allemaal een baan met een modaal inkomen, een gekocht rijtjeshuis met in dat huis vaak een man en/of een vrouw met gemiddeld 1,76 kind.
Tot zover erg saai zou je zeggen.
Maar wat onze buren en wij van elkaar verschillen is misschien wel veel meer. We leren onze kinderen normen en waarden alleen iedereen op zijn geheel eigen wijze… Waar we in onze vriendenkring of familie vooral mensen met dezelfde normen en waarden vinden, is dat in een woonwijk heel anders. Daar wonen
blank en bruin, atheïst en refo, dik en dun, laag- en hoogbegaafd, aadje-plakplaatje en katherina-kakker
gemoedelijk zij aan zij.
Nu ik weer dagelijks in de speeltuin mag komen en daar heerlijk alleen maar aanwezig mag zijn, gun ik ieder kind een plekje in zo’n woonwijk. De kinderen voetballen of schommelen met elkaar en door elkaar heen. Ruzies worden uitgevochten, soms letterlijk. Er worden grenzen verkend, er wordt samengewerkt en er wordt assertiviteit getraind. Motorische en sociale vaardigheden worden in een natuurlijk omgeving geoefend. Democratie viert hoogtij wanneer besloten wordt welk spel gespeeld wordt. Er wordt niet geveinsd, er wordt gezegd wat er gedacht wordt. Ik hoorde mijn kind vragen: hoe heet jij? Het kind antwoordde: dat zeg ik nu effe lekker niet. Geweldig toch? Probeer dat als volwassene nog maar eens zo kort en krachtig voor elkaar te krijgen als je geen zin hebt in een gesprek...
Ik zit er bij en kijk er naar, ik hoef de kinderen in de speeltuin niet op te voeden, ik mag even een toeschouwer zijn aan de zijlijn van hun leven. Want dat is het, in de speeltuin is het ‘leven’ van de kinderen. En kinderen, het zijn net mensen. En de speeltuin is een mini-mensen-maatschappij.
Waar wij als volwassenen alles graag duidelijk maken door iedereen in hokjes te plaatsen doen kinderen daar niet aan mee. Een kind is niet van turkse of surinaamse afkomst, een kind denkt niet in kleur.
Toen mijn zoon eens op zijn hoofd geslagen werd met een schep en al huilend verhaal kwam halen bij mij, wist hij alleen maar te vertellen dat ‘een jongetje met bruine krullen en een moeilijke naam’ hem geslagen had. Later wees hij het ventje aan en zag ik vooral een jongetje met een diepzwarte huidskleur maar dat kenmerk werd niet vermeld door mijn kind.
Een kind ziet de lichamelijke of verstandelijke beperkingen van een ander kind wel maar ziet vooral waar het kind wél goed in is. Mijn kind werd op de schommel eindeloos geduldig geduwd door een ouder meisje met het syndroom van Down. Toen ik later uitlegde wat haar verstandelijke beperkingen waren en waardoor je dat ook aan haar uiterlijk kon zien vond mijn kind dat duidelijk interessant maar hij constateerde dat ze vooral goed schommels kon duwen.
De buurjongen in de straat met een verstandelijke en lichamelijke beperking maar mét een enorme mooie grote driewielfiets is geliefd omdat je zo leuk achterstevoren bij hem achterop kunt zitten op het bagagerekje tussen de grote achterwielen. Ook is hij grappig genoeg erg goed in het onthouden van kleine details.
Zo vraagt hij op maandag (omdat hij mijn vaste maandag indeling kent) belangstellend aan mij: Heb je vandaag weer lekker met de bus gereden? Zeg eens eerlijk, hoeveel volwassenen kunnen dat?!
Wanneer wij ‘savonds aan tafel praten over een jongetje van chinese afkomst die door nederlandse ouders geadopteerd is, merk ik op dat zijn handen en armen beperkt functioneren. Mijn kind valt even stil en zegt droogjes: maar ik voetbal veel met hem en daar is hij wel goed in.
Ik voel me op mijn plaats gezet. In plaats van zijn beperkingen op te merken ziet mijn kind vooral wat zijn buurjongetje wél goed kan en waar zijn armen gelukkig niet zo voor nodig zijn. Jammer toch eigenlijk dat bij het groter groeien onze kinderen ook onze gewoontes overnemen….
Ik droom van een grote vrijstaande villa in een parkachtige omgeving. Waar rust en ruimte is. Maar zolang ik opgroeiende kinderen heb, gun ik ze nog even de ervaringen en wijsheden uit een hele gemiddelde woonwijk. En ik hoop dat ze er nog eens aan terugdenken later in de grote-mensen-maatschappij..…
